Elke Mahieu
——-
Weerslag van een residentiegesprekje
——
Met onze handen rond een tas warme koffie spreken we over wat Elke bezig houdt, haar drijft, waar ze op botst, wat haar bang maakt, welk vuur in haar woekert, welke twijfels haar voeden en wat haar hart wil zeggen.
Door de vorm van haar schrijfsels open te breken, ontstaat er ruimte om te spelen, vrij te experimenteren, te zoeken, te wikken en te wegen. Om met andere ogen naar de dingen te kijken en te proberen de tactiliteit van ervaringen te vatten. “De abrupte en niet-afgeronde vorm van snapshots creëert ruimte om de verwarring en schakeringen in mijn observaties te vatten. Congo wordt vaak vastgezet in een eenzijdig, eng narratief. Het is opwindend om alle indrukken en intensiteiten een andere plaats te geven.”
We spreken over twijfels die richting geven en angsten die als dreigende dierenpoten binnendringen in dromen. Hoe de extreem gespannen en gelaagde positie als geprivilegieerde, witte, vrouwelijke, Belgische onderzoeker in Kinshasa sluimert doorheen de pagina’s en hoe het ordenen en doorvoelen van de ervaringen doorheen het schrijfproces ze diepte en een plaats geeft. De vele vragen.
Hoe zet je je observaties op papier in een taal die ze eer aandoet? Hoe vat je de vele politieke vibraties zonder in luwe clichés te vervallen? Hoe zorg je ervoor dat je je eigen blik kritisch benadert? Is je werk op één of andere manier exotiserend en hoe werkt je verbeelding eigenlijk in het licht van alle dekoloniale debatten? Hoe kristalliseer je grote politiek-filosofische vraagstukken uit persoonlijke ontmoetingen, aanrakingen en beeldflitsen? Wat gebeurt er als de spanning tussen jeugdige dromen en economische realiteit tussen een moeder en een dochter aan de keukentafel schuift?
Er valt veel te leren door ver te kijken, te durven ontwortelen, jezelf toe te staan te veranderen door wat je ziet en meemaakt, je wereldbeeld door elkaar te laten schudden, opnieuw te landen en met een nieuwe blik te kijken. Door extreem verschillende leefwerelden te ervaren, komt er iets diepmenselijks aan de oppervlakte, dat iets te zeggen heeft over individualisme, eenzaamheid, collectiviteit, gedeelde verantwoordelijkheid, netwerkdenken en wederkerige zorg. Als we vertrekken vanuit ontroering, nieuwsgierigheid en telkens weer net voldoende naïviteit om open vragen te stellen, kunnen we onszelf misschien inspireren om onze netwerken en samenleving op een andere manier vorm te geven.